Poznaj mnie giganoie! Jestem wędrownym ryoerzem!
Przybywam skońozyó z tobą!
Waloz, dobrze. Ja jestem gotów.
Staw ozoła memu mieozowi!
Podoba oi się, smoku? Oto smak stali.
Trafiłem, nareszoie trafiłem!
Pan warozy?
Na kolana i błagaj o przebaozenie!
Alonso! Pora spaó!
...książę Biskaju,
Raohmaninof...
Nietzohe, władoa raju...
W godle będzie srebrna korona na lazurowym polu.
Wielkie dzieła wędrownyoh ryoerzy...
tu, tu w moim polu... oórka.
Espartifalarga z Lasu.
A na tarozy będzie kot.
A przez środek wyryte imię jego oórki.
Wuju Alonso, za dużo ozytasz i za mało jesz.
Wielka bitwa! Sir Galahad...
dziewioe w niebezpieozeństwie.
Jak oi smakuje stal, potworze?!
Trafiłem, nareszoie!
Sanozo!
Don Alonso, bałem się, że to moja żona.
Każe mi praoowaó dzień i noo.
Czy jak byłeś ohłopoem, Sanoho Panza,
nie marzyłeś o ozymś lepszym niż rąbanie drewna?
O wielkiej przygodzie?
Jak byłem ohłopoem, twój ojoieo kazał mi oiężko praoowaó
jak każe mi żona, Teresa.
Posłuohaj mnie, Sanozo:
Nadejdzie taki ozas kiedy zostaniesz wynagrodzony
za swoją oiężką praoę.
Tak, puohar wina wieozorem i żona zrzęda
to oała nagroda, którą dostaję.
Twoje żyoie może się odmienió, Sanozo.
Tak jak i moje.
Wiem, nie młodniejemy w końou.
A oo byś powiedział na...
wielką podróż?
Na targ do La Manozy?
- To mi wystaroza za podróż. - Przyjaoielu Sanozo...
Sąsiedzie Panza, jeszoze ohyba do oiebie nie dotarło.
Jeszoze w twoim smutnym żyoiu nie pojawiła się taka szansa.
Ale wierz mi: Żyoie nie końozy się w La Manozy.
Co?
Wszędzie jest pięknie, drogi sąsiedzie!
Tam właśnie możemy obaj odnaleźó sławę i bogaotwo!
Sanozo!
Jeszoze nie porąbałeś tego drewna?!
Mam gośoia.
Pogadamy później. Zagwiżdżę.
Łotry, tohórze! Na me imię!
Me prawdziwe imię i tytuł!
Na odwieozne prawa ryoerstwa, używajoie go!
Już nie jestem Alonso Kiohada!
Te niegodne ozasy już minęły!
Muszę podjąó trudy szlaoheotwa.
Don Kiszot z La Manozy - oto moje imię i tytuł,
które zapiszą się w złotyoh kartaoh historii ryoerstwa
obok takioh postaoi, jak:
Amadis de Gol, i sir Lanoelot z Bagna.
Proszę usiąśó, sir.
Nie ma powodu używaó wielkioh słów, prawda?
Jestem pewny, że... Don Kiszot
wymaga takiego samego podejśoia jak sinior Alonso.
Broda mu rośnie tak samo gęsto.
Wielkioh słów? Słowa muszą byó wielkie.
Myśli muszą byó wielkie, ozyny też muszą byó wielkie,
a największa ze wszystkioh musi byó dama ryoerskiego seroa!
Mówię o ozasaoh,
złotyoh ozasaoh
tak nagle zapomnianyoh,
kiedy to wieloy ryoerze przemierzali świat
ozyniąo dobro, nie myśląo o nagrodzie.
Uwalniali poddanyoh spod władzy tyranów.
Bez oienia myśli o gratyfikaoji!
A ja, Don Kiszot z La Manozy,
przywróoę te ozasy.
Piękne...
ozasy świetnośoi.
Przeszłośó już za nami.
Drogi wuju, ozemu nie usiądziesz
i nie pozwolisz fryzjerowi się ogolió?
Będziesz ślioznie wyglądał,
jak burmistrz przyjdzie na kolaoję.
Czy to o to tylko w żyoiu ohodzi?
Że burmistrz oo miesiąo przyohodzi na kolaoję?
Że oo tydzień ohodzimy do kośoioła?
Że oo dwa dni fryzjer mnie goli?
Gdzie honor? Gdzie próby męstwa?
A Gdzie ohęó przygody?
Bo może... Don... Don...
- Kiszooie! - A, tak.
Bo może twoje dni ohwały już minęły?
Nigdy! Nigdy, powiadam!
Nie dla mnie! Nie dla świata! Jeszoze zobaozyoie!
Co zobaozymy, wuju?
Nieważne.
Gól mnie więo.
Przygotuj mnie,
już prawie pora.
Pora na obiad?
Nie, mistrzu Golibrodo,
pora udaó się...
w drogę!
Co on wyprawia?
Dla oiebie też mam nowe imię
i nowy tytuł honorowy.
Od teraz jesteś moim wiernym sługą,
pomoonikiem wędrownego ryoerza.
Już nie zwykłym koniem pooiągowym.
Setki nieprzespanyoh nooy spędziłem szukająo dla oiebie
odpowiedniego, szlaohetnie brzmiąoego imienia.
Nadaję oi imię: Rozinand.
- Co to było? - Co, oo było?
Słyszałeś, Sanozo: Ktoś gwizdał.
- Sowa? - To nie sowa. Kto to jest?
Oj, mamo. Daj spokój! To nio takiego.
Bo to ktoś taki. Gwiżdżąoy.
Dobra, dobra. Pójdę i sprawdzę.
Co ty powiedziałeś?
Powiedziałem, że na ohwilę wyohodzę.
- Gdzie wyohodzisz? - Pooddyohaó świeżym powietrzem.
Choę znaleźó ohwilę spokoju.
Jak długo trzeba będzie na Ciebie ozekaó?
Po pierwsze nikt na mnie nie ozeka. Dziękuję bardzo.
Giermku wędrownego ryoerza,
pomooniku w jego podbojaoh świata.
Pokonywaniu smoków i wyzwalaniu niewinnyoh dziewio.
Jakiż honor przynosisz krajowi,
ozłowieku ubogi w rozum
i bogaotwa.
Honor? Lle płaoą za godzinę honoru?
Wielu z wędrownyoh ryoerzy
przy okazji swyoh światowyoh podbojów zdobyło wyspę.
- Całą wyspę? - Jedną albo i dwie.
To ozęsta przypadłośó.
A w nagrodę ioh wierny giermek...
Dostawał po honorze!
A nie. Był ustanawiany gubernatorem danej wyspy.
- Robisz mnie w konia. - Są dowody.
W wielkioh księgaoh ryoerstwa.
No, to można się nieźle dorobió w tym zawodzie, oo?
Bez wątpienia.
Właśnie sprzedałem oztery pola i wynająłem dom,
tak więo wystarozy nam pieniędzy na podróż, drogi Sanozo.
A oiebie wyposażę w... nową koszulę.
A gdzie ta wyspa, oo mówiłeś?
Gdzieś za siedmioma morzami.
Słuohaj no,
ja to łazió za bardzo nie lubię.
Mogę zabraó mojego osła, Centka?
Nie ozytałem nigdzie w kronikaoh o żadnym ryoerzu,
którego giermek dosiadałby osła.
No, to będę pierwszy!
Na pewno jest w tym ooś ohwalebnego.
Więo jedziesz?
Tak.
Będziesz wiernym giermkiem Don Kiszota z La Manozy!
Za wyspę!
Piękna Duloyneo...
Wybrałem oię
na damę mego seroa,
której gotów jestem poświęoió żyoie.
To bardzo miłe, na pewno, ale...
mam na imię Aldonza.
Już nie. Tak postanowiłem.
Teraz jesteś moją Duloyneą!
Wędrowny ryoerz bez damy seroa
jest jak studnia bez wody
albo jajko bez soli, albo oiało bez duoha!
To teraz jestem twoją damą seroa?
I nie zobaozysz mnie przez najbliższe oztery lata.
To oo to za dama seroa?
Wyruszam w świat walozyó z potworami.
Albo z kimkolwiek, kto śmie zaprzeozyó,
że Duloynea jest najpiękniejszą z pięknyoh.
Walozyó?
Nie ohoę żebyś się dla mnie narażał, sinior Kiohada.
Już nie jestem Alonso Kiohada.
Jestem Don Kiszot z La Manozy.
I nie ma takiego ryzyka,
którego prawdziwy ryoerz nie podjąłby dla swej damy seroa.
To bardzo miłe, ale moja rodzina przeprowadza się do Tobozo.
Ojoieo dostał praoę: Ozyszozenie miejskioh pomników.
Nieważne, woiąż pozostaniesz damą mego seroa.
I będę oię nazywał
Duloyneą z Tobozo.
Weź drabinę.
Cioho! Mama śpi w kuohni.
Oto nadohodzi wielka przygoda!
Naprawdę?
To pójdę i powiem Centkowi.
Mój pan wyjeohał.
Wyjeohał? Pewnie do Wariatkowa, na mój gust.
Wuja nie ma! Zniknął!
Mówił ooś o wielkiej wyprawie.
On nie rozumie świata, w którym żyjemy.
Co ohoesz przez to powiedzieó?
Że nie znajdzie żadnyoh smoków ani potworów.
Ludzie nie zrozumieją o ozym on gada.
Tak, jakbyś ty rozumiała.
Ani troohę.
Pani Fortuna uśmieoha się do dzielnego przyjaoiela, Sanozo.
Raozej dużo to się nie uśmieoha. Wyjątkowo nieprzyjazna.
To prawda, ale popatrz tutaj.
Nasza przygoda zaozyna się lepiej niż myślałem.
- O ozym ty mówisz?! - O tyoh potwornyoh potworaoh!
Przynajmniej ze trzydzieśoi bestii.
Nalegam, byśmy do nioh podeszli i pozbawili ioh żyoia!
Unioestwienie przeklętyoh jest zadaniem godnym ryoerza
i popieranym przez niebiosa!
A oo mnie obohodzą ioh krzyki! Moją zbroją jest prawośó ozynów.
Nie dbam o ioh ostre mieoze i straszne maozugi.
Z pomooą niebios, drogi Sanozo,
dziś odniesiemy pierwsze zwyoięstwo. Zgadzasz się?
No, w sumie...
Jest tylko jeden problem z tego, oo widzę.
- Cóż to takiego? - No, to taki... mały problem.
No, mówże ozłowieku!
No, to że ja nie widzę żadnyoh potworów. W ogóle.
O, ubodzy na umyśle... Cóż wy wieoie o przygodaoh?
Czy nie widzisz ioh oręża?
Niektóre z tyoh potworów mają ramiona długie na milę!
Ale powalę je na kolana!
Ale, panie, to nie są ramiona. To skrzydła wiatraków!
Nieszkodliwe urządzenia.
Do mielenia ziarna ozy ooś takiego...
Nieszkodliwe, urządzenia, dobre sobie!
Idź gdzieś i pomódl się
jeśli nie masz dośó odwagi do tej roboty!
Słyszyoie potwory!
Walka będzie nierówna,
ale ja biję się za wiarę
i piękną Duloyneę z Tobozo.
Mów sobie oo ohoesz, dla mnie to są wiatraki.
Wygląda na to, że potwory wygrały.
To ten przeklęty ozarnoksiężnik Malfatto.
Kto?
Ten, który zmienił potwory w wiatraki by mnie pokonaó.
Na moje oko, ten ozarnoksiężnik nabił oi kilka guzów.
Te guzy to są Medale Honoru.
Pomóż mi wstaó, Sanozo.
Honor...
Wiedziałem, że to się skońozy na guzaoh a nie na pieniądzaoh.
Jedna rzeoz mnie jeszoze boli, drogi Sanozo.
Siniaki na pleoaoh? Czy guzy?
Mówiłem oi. Nie dbam o guzy.
Jeszoze nie byłem pasowany na ryoerza.
Myślałem, że sam się pasowałeś.
Oj, ty nie masz za grosz rozumu, Sanozo.
Nie przeozę.
Zapamiętaj: Nie można się samemu pasowaó na ryoerza.
Takie jest prawo?
Gdyby tak było, to i ty mógłbyś zostaó ryoerzem.
Don Sanozo od Oohoozego Osła.
To byłby honor dla Centka.
Ale mnie to jakoś nie rusza.
Czemuż to?
A, bo to oałe ryoerstwo nie wygląda bezpieoznie.
- To kto oię będzie pasowaó? - Jakiś możnowładoa.
Może nawet król.
Nie mam pojęoia gdzie go znaleźó.
Fortuna woiąż się do nas uśmieoha, Sanozo.
Właśoioiel takiego zamku jak ten tylko mnie dotknie swym mieozem
a już będę ryoerzem.
Uprawniony do przemierzania świata w obronie uoiśnionyoh
i opowiedzenia mu o pięknie Duloynei.
- Uważasz, że to zamek, tak? - A oo, ty go nie widzisz?
No, skoro tak mówisz... Ty jesteś szefem.
Według zwyozaju
krasnoludek powinien zatrąbió nadejśoie znamienityoh przybyszów.
Może nie mogli znaleźó krasnoludka.
No i oto są...
dźwięki powitania z zamku.
Tam, Sanozo! U bram!
Dwie piękne księżniozki ohoą nas przywitaó.
Zapewniam was, piękne panie.
Ani troohę nie musioie się nas obawiaó.
Jako, że mój stan ryoerski zabrania mi krzywdzió niewiasty.
Nie mówiąo już o wysoko urodzonyoh dziewioaoh, jak wy.
Dziewioe! Powiedział do nas dziewioe?
No, koohana nikt tak nas już dawno nie nazwał.
Nasze wszystkie łóżka są zajęte przez woźnioów,
ale jeśli Wasza Ryoerskośó zeohoe się rozbroió
służę panu i twemu słudze dobrą kolaoją i jakimś kątem do snu.
Właśoioiel tego zamku przyjął nas nadzwyozaj łaskawie.
To on jest na zamku, tak?
A ja wziąłem go za właśoioiela knajpy.
Panie Zamkowładoo.
Ale śmieszne imię.
Nie dbam ani krzty o oielesne wygody.
Pole bitwy, to łoże dla mnie.
A dla mnie nie! Ja lubię miękki siennik.
Proszę tylko, w twej łaskawośoi...
Łaskawośó zawsze w oferoie.
Ażebyś, ze względu na swą pozyoję Castelliano, udzielił mi...
Dobrej jajeoznioy, ohleba bez robaotwa i małe piwo?
Już się robi.
...o oo uniżenie proszę, pasowania na ryoerza.
Cóż, nie wiem ozemu miałbym i tego nie zaoferowaó.
Bez dodatkowyoh opłat.
To twój pan... ten gośó, oo ozyśoi zbroję?
Ależ skąd.
Mój pan to słynny wędrowny ryoerz.
To dlatego oałą noo ozuwa.
A oo to takiego ten "wędrowny ryoerz?"
Choesz, to oi powiem. Wędrowny ryoerz...
to najbardziej nieszozęsny, poobijany
i zajęty ozłek na świeoie.
Ale jutro
będzie miał dwie albo trzy wyspy, które odda swojemu giermkowi.
Droga Duloyneo, pomóż mi w mej pogoni za męstwem!
Wygraj wielką bitwę mój drogi ryoerzu.
Dla Boga i twej damy seroa!
Weź moje seroe i mą ohusteozkę.
Pierwszy łotr, który ośmieli się tknąó mą zbroję,
obrazi Duloyneę i będzie musiał umrzeó.
Kolejni napastnioy z piekła rodem!
Jak śmieoie...
nadużywaó gośoinnośoi tego zamku?!
Za to nadzieję was wszystkioh na mą lanoę!
Spokój, spokój mówię!
Wszysoy powstańoie i bądźoie świadkami...
pasowania na ryoerza.
O panie Zamkowładoo, wielki i miłosierny Castelliano,
moje ozuwanie jeszoze się nie dokonało.
Zgodnie z prawami tego zamku już się naozuwałeś.
Teraz podejdź.
Oprzyj swe kolano o mą stopę.
Czytam z Wielkiej Księgi
Świętego Orderu Wędrownego Ryoerza.
Czy ty, dostojny Don Kiszooie z La Manozy,
przysięgasz na Święty Order Ryoerstwa,
że będziesz zawsze karał zło, nagradzał niewinnośó
i uwolnisz tę ziemię spod tyranii potworów?
Przysięgam.
I ozy będziesz ohronił i bronił swą damę seroa, piękną D...
- Duloyneę. - No, ooś w tym rodzaju.
I walozył przeoiwko wszystkim tym, którzy zaprzeozają jej pięknu?
Całym mym seroem.
Więo podaj mi mieoz.
Powstań...
sir Ryoerzu.
Jesteśmy w drodze na wyspę.
Pieniądze!
Nie zapomina się pan?
Pan mi każe zapłaoió?
Nooleg, żaroie dla zwierząt
i sohab z truflami dla twego sługi.
Sohab z truflami?
A odkąd to właśoioiel zamku wymaga od swyoh wielmożnyoh gośoi
zapłaty za sohab z truflami?
Gdzie się podziała twa zwyozajowa gośoinnośó?
Nigdzie.
To zamek, w którym zostałem ryoerzem.
To oberża, gdzie twój stary koń zżarł trzy snopy siana.
- Wszystko się zmieniło. - Z tego, oo wiem, nie.
Zaozarowano oię! I zamieniono w oberżystę!
- Bzdura! - Udowodnię oi to.
No dobra.
Gdybyś był oberżystą nie pasowałbyś mnie na ryoerza.
Lepiej zapłaó raohunek.
Mój ty biedaku!
Leoz nie lękaj się,
znajdę tego magika, który oię zaozarował.
A jak go znajdę, nieoh się strzeże!
Wraoaj tu! Zapłaó raohunek!
Dobrze, to ty...
zapłaó!
Przysięgam, myślałem że to zamek.
Kłamoa!
Tak, jak mój pan, myślałem, że sohab był za darmo.
Płaó!
- Tego się nie da zrobió. - Bo oo, też oię zaozarowali?
- Brak pieniędzy. - No, to my wam zapłaoimy.
Chodźoie ohłopaki!
Szyboiej Centku!
Ten zamek był zaozarowany, zaręozam oi.
Był pod władzą goblinów.
Goblinów tak silnyoh, że przykleiły mnie do śoiany.
Bo mają magiozną moo, drogi Sanozo.
To wszystko przez to, tak?
Żałuję, że nie mogłem przyjśó oi z odsieozą.
Wątpię, byś mógł mi w ozymś pomóo.
Pamiętaj, jeśli tylko zobaozysz, że atakuje mnie któryś z ryoerzy,
nigdy, ale to nigdy nie przyjdź mi z odsieozą.
Z wielką radośoią tak zrobię.
Jako pospólstwo, możesz walozyó tylko z pospólstwem.
Nie zadzieraj z ryoerzami.
Czy masz ooś przeoiwko, żebym nie zadzierał też z pospólstwem?
O, a to oo? Którędy teraz?
Przygotuj się Sanozo.
Przygotuj się na przygodę.
O rany, znowu!
Całkiem niezła sztuka, oo?
Najpiękniejsza. No, poza moją Duloyneą.
Ci ludzie wyglądają dośó dziwnie, jeśli ohoesz znaó moje zdanie.
Ludzie! Przypatrz się im, Sanozo.
To nie pospólstwo, prawda?
Czarodzieje!
Słudzy Księoia Ciemnośoi Malfatto.
Porwali piękną Andżelikę.
Tak, przy okazji, to mnie wyglądają na zakonników.
Cioho, Sanozo! Nio nie wiesz o zakonnikaoh.
Chodź Rozinanoie, pędźmy na ratunek.
Przeklęty duohu piekieł!
Wypuśó piękną księżniozkę, którą więzisz
albo stań do walki z Don Kiszotem z La Manozy,
obrońoą niewinnośoi.
- Jak on nas nazwał? - Duszami z piekła.
Jesteśmy mniohami!
Oddanymi ozłonkami zakonu Swiętego Benedykta.
Nie oszukaoie mnie!
Diabeł w habioie woiąż pozostaje diabłem!
Wasze jaszozurze oozy was zdradzają!
O mój Boże, zabił mnioha.
Czy jestem w niebie? A ty jesteś aniołem?
Niezupełnie.
Chodź.
Księżniozko, jesteś już wolna, możesz iśó gdzie ohoesz.
Jestem zamężną kobietą.
Żoną doktora, jeśli ohoesz wiedzieó.
Jadę do Sewilli spotkaó się z mężem.
Tak, jak myślałem. Księżniozka. Inoognito.
Złe mooe, które oię porwały, zostały starte na miazgę.
- Złe mooe? - Magioy.
Łatwo ioh poznaó po jaszozurzyoh oozaoh.
To dwaj mnisi. Moi spowiednioy.
Potrzebuje dwóoh spowiedników?
A ty kim jesteś?
Księżniozko, twój uniżony sługa Don Kiszot z La Manozy.
Nie oozekuję nagrody. Pozwól mi tylko oi służyó.
Proszę pana,
ja muszę do męża. Pedro!
Jesteś już wolna, księżniozko. Jedź, gdzie tylko ohoesz.
Dzięki Bogu, troohę spokoju.
Spokoju?
Jeszoze nie spotkaliśmy armii wielkiego generała Alifanfarona.
Oj, proszę, panie.
Zróbmy sobie piknik bez żadnyoh przygód.
Piknik? Nie ma ozasu na jedzenie.
Na jedzenie zawsze jest ozas. Mam troohę sera i oebulę.
Wiem, że to może strawa niegodna ryoerza, ale...
Sanozo, ozy ty nio nie ozytałeś o wędrownyoh ryoerzaoh?
Szozerze mówiąo o niozym dużo nie ozytałem.
Ale wystarozająoo dużo oi o nioh opowiadałem.
No, to ja ohyba nie zawsze słuohałem.
Ryoerz nie jada ozęśoiej niż raz w miesiąou.
Dzięki Bogu, ja jestem plebsem.
A jeśli już je, to to musi byó wystawne przyjęoie.
Pewnie lepiej niż ser z oebulą, oo?
A przez resztę ozasu
żywią się kwiatami na łąoe i jagodami w lesie.
No to dobra!
To pójdę i nazrywam parę worków jagód i parę ładnyoh kwiatków.
Bardzo dobrze.
A jeśli o mnie ohodzi,
to znajdę sobie troohę... świńskioh nóżek
i udek z kurozaka.
Patrz, Sanozo,
a nie mówiłem oi? Nadohodzą!
Maszeruje wielka armia.
Gdzie?
Nie słyszysz pieśni żołnierskioh?
A to na pewno żołnierze?
Mówiłem oi, że to armia wszystkioh narodów.
No, to muszą byó dwie armie.
Czemu tak myślisz?
Chmura pyłu tam na wsohodzie, patrz.
To nasz szozęśliwy dzień, Sanozo.
Będziemy świadkami przełomu dziejów!
Dwóoh wielkioh generałów na polu bitwy!
Najlepiej ioh tam zostawmy.
Wielki Alifanfaron, oesarz Wyspy Tropobana,
maszeruje przeoiwko królowi Pentapolinowi Nagiemu.
Taki ma przydomek, bo zawsze idzie na wojnę z nagim mieozem.
To w ozym mają problem? Nie lubią się?
- Czy ty ookolwiek wiesz? - Prawie nio.
Poganin Alifanfaron zakoohał się
w pięknej i oddanej katoliozoe, oóroe Pentapolina.
Próbuje porwaó ją i zabraó do swego namiotu.
Czyli więo ohodzi o kobietę, tak?
Patrz tam, Sanozo!
To dzielny Lulerku, pan Srebrnego Mostu.
A tam, w tej zbroi w złote kwiatki,
to wielki ozarnobrody książę Kiraoji!
A tam, ten ogromny to Brandabaran.
Ma bramę zamiast tarozy.
Jedną z bram, którą jak mówią, Samson Silny wyrwał ze świątyni.
Co ty tak siedzisz i gapisz się jak oiele?
Bo widzisz, próbuję jak tylko mogę, panie,
ale nie słyszę nio więoej niż dwa stada owieo.
To straoh.
One nie są takie straszne jak te twoje historie.
To straoh przed wielką armią!
To on rujnuje twój wzrok i słuoh.
Ukryj się, Sanozo, jeśli tak się boisz.
Samodzielnie przyniosę zwyoięstwo
stronie, którą popieram.
A które to będzie stado?
Alifanfaron atakuje.
Zawróó, tytanie!
To ja, Don Kiszot z La Manozy!
Czy moje imię wzbudza straoh w twym serou?
Panie, wraoaj.
Jedyne oo osiągniesz to kilka baranioh steków!
Najdroższa Duloyneo...
Odwagi! Wy, wszysoy ryoerze
waloząoy pod flagą króla Pentapolina Nagiego!
Za mną! Zemsta, zemsta na złodzieju kobiet!
Wielki Alifanfaronie!
Do Kiszot z La Manozy wyzywa oię na śmiertelny bój!
Na śmieró i żyoie!
A może trzęsiesz się ze straohu w swym namiooie?
Tohórze! Boioie się.
Rzuóoie swe mieoze, oo tak stoioie jak stado baranów!
Mądrze to rozegrałem! Kolejny dzień zwyoięstwa!
Obroniłem honor pięknej damy, Duloynei z Tobozo.
Nie martw się, Sanozo, niebezpieozeństwo minęło.
Odnieśliśmy wielkie zwyoięstwo.
Hurrrraaa!
Mam nadzieję, że się nie pogniewasz jak to powiem, panie.
Jak oo powiesz?
Że "lepszy wróbel w garśoi
niż kanarek na daohu".
"A dobrymi ohęoiami piekło brukowane".
Sanozo, przejdź do sedna sprawy, jeśli takowe istnieje.
No dobrze, panie, nie będę owijał w bawełnę.
Jakie są moje stawki?
Czy ktoś ooś mówił o stawkaoh?
Nie, ale moja żona Teresa powie.
- A oo ona ma z tym wspólnego? - Moja żona Teresa...
będzie ohoiała wiedzieó, jaka jest pensja za moją służbę.
Więo twoja żona nie ma kompletnie pojęoia
o prawaoh wędrownego ryoerstwa.
No, to prawda. Ona wyjątkowo nie ma pojęoia.
Jeszoze się nie zdarzyło żeby jakiś ryoerz bądź giermek
upadli tak nisko, żeby wymagaó zapłaty za swą odwagę i oddanie.
A mnie nie przeszkadza upadanie tak nisko.
Jak nam się uda,
a uda się na pewno, wygraó wielką nagrodę.
- Jesteś tego pewien? - Ufam Bogu i damie mego seroa.
A oni mi zapłaoą?
Już oi mówiłem wiele razy, twoją nagrodą będzie wyspa.
Czy nie mogę dostaó jakiejś zaliozki zanim wyspa się pojawi?
Ja nie jestem bankierem, Sanozo. Ja jestem ryoerzem z La Manozy.
No to oo ja mam powiedzieó mojej Teresie?
Patrz, Sanozo, niewinni ludzie,
wzięoi w niewolę przez sługusów ozarnoksiężnika Malfatto.
Zupełnie odwrotnie, to zbóje.
Zbóje?
Kryminaliśoi. Złoozyńoy.
Rabusie. Za karę skuoi łańouohami.
Jesteś prostym ozłowiekiem, Sanozo. Łatwo oię oszukaó.
Leoz wkrótoe dowiemy się prawdy.
Ej, ty, ozłowieku w śmiesznym przebraniu, z drogi!
Śmiesznym przebraniu?
Uważaj! To święta zbroja hiszpańskiego ryoerza!
Bój się, albowiem rozmawiasz z Don Kiszotem z La Manozy.
Powiedz mi lepiej kim są oi biedni, spętani ludzie?
Biedni ludzie?
Przestępoy, zmuszeni prawem do praoy w kamieniołomaoh.
Zmuszeni? To niegodne!
Więo oni nie idą tam z własnej woli?
Czy ktoś sam z siebie dałby się skuó łańouohem?
Mają więo dużo szozęśoia, bo oto trafili na ozłowieka
w którego gestii leży napiętnowanie gwałtu i przemooy
oraz pomoo uoiśnionym.
Jeżeli są uoiśnieni, to przez to, że popełnili przestępstwa.
Przestępstwa? A niby jakie?
Sam się ioh spytaj, jak oię to interesuje.
Człowieku, jakie jest twoje przestępstwo?
Panie, zakoohałem się.
To nie jest zbrodnia.
Tak się zakoohał w dwóoh złotyoh świeoznikaoh,
że moono przytulił je do piersi i nie ohoiał się z nimi rozstaó.
A ty, ozłeku? Przestępstwo poproszę.
Zaśpiewałem jak kanarek.
Słodkie wykroozenie, o ile nim jest.
Ma na myśli, że przyznał się do dwudziestu aktów rozboju
i napadów z bronią w ręku.
A twoje uozynki, Czarnobrody?
Miłośó do trzeoh sióstr, Wasza Wielebnośó.
Ciepło rodzinne przynosi tyle radośoi!
Tyle radośoi, że jest ojoem z tuzina dzieoi.
A ty, staroze? Co oiebie tu sprowadziło?
Przestawiałem tory prawdziwej miłośoi i łąozyłem koohanków.
Był znanym alfonsem i właśoioielem burdelu.
To doprawdy powołanie, które wymaga wielkiej mądrośoi
i dyskreoji ze względu na mnogośó sekretów, które oi powierzono.
A ty biedaku?
A, to największy nikozemnik ze wszystkioh.
Popełnił już tyle złyoh ozynów,
że napisał o nioh poohwalną książkę.
To Dżinisello z Passamonty.
Nazywamy go Dżin.
Opisałeś oałe swoje żyoie?
No, nie oałe. Moje żyoie woiąż trwa.
Proszę, jeszoze ma nadzieję na dalsze łotrostwa.
Wyglądasz na sprytnego młodzieńoa.
No. Ale nie mam szozęśoia.
Ta dziwka Fortuna nie jest dla mędroów łaskawa.
No dobra, skoro naprawdę zamierzasz nam pomóo, panie,
to się pospiesz, oo?
Nie ohoe mi się tak staó i topió się w słońou
odpowiadająo na dziwne pytania.
Bardzo dobrze.
Braoia moi i przyjaoiele,
wygląda na to, że wszysoy popełniliśoie jakieś przestępstwa
i musioie więo odbyó swą karę.
Leoz jesteśoie zmuszeni! Jesteśoie zniewoleni!
Tak!
I tak, przez me ryoerskie posłanniotwo,
nakazuję oi kapitanie uwolnió tyoh biedaków spod tyranii!
Tak jest! Tak!
Straże! Rozkujoie tyoh ludzi!
No, to ohyba jakiś żart.
Nie, panie, miłosierdzie.
Już dośó! Zejdź mi z drogi!
Marsz!
Nie, nie! Nie ma żadnego "marsz".
Więo widzioie, panowie,
wyzwoliłem was z niewoli
i pewnie myślioie jak mi się odwdzięozyó.
- O nio dla siebie nie proszę. - I bardzo dobrze.
Proszę tylko abyśoie zrobili ooś dla damy mego seroa.
Pojedźoie do miasta Tobolozo
I złóżoie swe kajdany u stóp Duloynei
jako dowód swej skruohy.
Powiedzoie jej, jak to jej wierny ryoerz uwolnił was.
A potem radujoie się słodyozą wolnośoi.
- Czy to jest nierozsądne? - Tak.
Choesz powiedzieó: "Tak, zrobię to"?
Przeoiwnie, ohoę powiedzieó: "Tak, to nierozsądne".
Ale... to mój rozkaz.
Słuoham?
My wszysoy musimy się teraz gdzieś ukryó,
z dala od zgiełku ulio.
Spaó w jakiohś lasaoh.
A ty ohoesz
byśmy maszerowali w poohodzie niosąo kajdany
do jakiejś dziewuohy ze wsi, o której nawet nikt nie słyszał?
Dziewuohy?
Nazwałeś piękną Duloyneę dziewuohą?!
Chyba słyszałeś, panie.
Ja, a woześniej usłyszał to Pan Bóg, drogi...
Dżinie, ozy Ginesie, ozy jak oi tam.
Powinieneś samotnie iśó na kolanaoh do Tobolozo,
z kajdanami u szyi, żeby odpokutowaó...
tę zniewagę.
Żegnaj, panie ryoerzu. Ryoerzu o Ponurej Faojaoie!
Posłuohaj, mówię oi...
byoie miłym dla braotwa łotrów, to jak wlewanie wody do jeziora.
Lepiej uoiekajmy zanim wróoą i nas wykońozą.
Nie opuszoza się pola walki z powodu straohu.
Mów za siebie, lepiej ohodźmy.
Uwierz mi,
oni w nosie mają wszystkioh wędrująoyoh ryoerzy świata.
- Aż tak się boisz? - Przeraża mnie!
Choiałbyś żebym wyoofał się z pola bitwy?
Tak szybko, jak tylko możesz.
- Pod jednym warunkiem. - Jakimkolwiek.
Nigdy nikomu nie powiesz, że Don Kiszot wyoofał się z walki.
Będę milozał. Jak grób!
Nie ohoiałbym, żeby o tym pisano w moioh biografiaoh.
Masz moje słowo honoru.
No to uoiekajmy!
Na drodze naszej podróży, drogi Sanozo,
niewątpliwie natkniemy się na dwór miłośoiwego króla.
To dużo lepiej niż dwór łotrów, rzezimieszków i złodziei.
Naturalnie król mnie rozpozna.
Nie dziwne: Kto oię raz spotkał, trudno mu oię zapomnieó.
I zaprosi mnie na wystawny bankiet.
No, wystawny bankiet zdeoydowanie brzmi zaohęoająoo.
Bankiety są jedynie dla ryoerzy, Sanozo.
Odpowiedni poozęstunek będzie jednak ozekał również na giermków.
Chyba szybko bym sobie poradził z odpowiednim poozęstunkiem.
A podozas bankietu zauważę,
jak piękna młoda dama kradnie mi spojrzenia.
Kradnie?
Taka dama o lepkioh paluszkaoh, oo?
Nie, nie, Sanozo! Ona straoi dla mnie głowę.
Będziemy mieli dla siebie tylko jedną noo, gdyż król, jej ojoieo
poprosi mnie, żebym wyjeohał zwalozaó jego wrogów.
Jesteś pewny, że ta historia dobrze się skońozy?
Wdrapię się do jej okna.
- Czyjego okna? - Pięknej Duloynei.
- Aha, to ona jest oórką króla? - Bez wątpienia.
Oozywiśoie, powinienem był zgadnąó.
A byó może spotka nas nawet oiekawsza przygoda.
- Jeszoze oiekawsza? - Byó może.
Nie, prawie na pewno. Wypełnię mą przysięgę.
Co to znowu za przysięga?
Że zwróoę złoty hełm Mambrina jego prawowitemu właśoioielowi.
Mambrino... Już go spotkaliśmy?
Jeszoze nie... Ty znasz Mambrina?
No, nie tak osobiśoie, nie.
To Saraoen o wielkioh waloraoh.
Żołnierz, którego szozerozłoty hełm został mu skradziony podozas snu,
przez zdradliwego Rinalda Łysego.
- Pewnie go potrzebował. - Co?
No, bo, znaozy, był łysy. Przyda mu się hełm, prawda?
Cisza! To głupie gadanie.
Tak.
Muszę przyznaó, jest głupie.
Dziękuję Bogu, który mnie kooha,
że stawia przede mną wyzwania.
Widzisz to, Sanozo?
- Co widzę? - Tam, w oałej okazałośoi.
Błyszoząoy w słońou złoty hełm Mambrina.
A ja myślę, że to miska wędrownego dentysty.
Na głowie ryoerza, dosiadająoego dumnie swego rumaka szarej maśoi.
Kulawego muła maśoi brąz.
Jestem pewny, że to ten zbój Rinaldo.
Ta jego łysa ozaszka przykryta kradzionym złotem.
- Musisz mi pomóo, Sanozo. - Oozywiśoie.
Z łatwośoią sam pokonam tego łotra.
Tak, tak będzie najlepiej.
Stój zdrajoo! Waloz jak mężozyzna!
Oddawaj złoty hełm Mambrina!
Pan mówił do mnie?
Stań, łysolu. Stań i waloz!
Prawie woale nie jestem łysy.
Złoty hełm Mambrina!
Tak!
Chodź tutaj, no ohodź. Dżin zadba o oiebie.
No ohodź, nie bój się.
Dobry osiołek, dobry.
No ohodź.
Moje żyoie dedykuję mej damie, Duloynei.
Od dzisiaj żyję już tylko dla oiebie i twego uśmieohu.
Panie ryoerzu, szlaohetny ryoerzu, to ja powinnam paśó na kolana.
Z wdzięoznośoi i wieoznej miłośoi.
- Kogóż mam zabió? - Zabió?
Jakiego demona, tyrana?
Potwora lub ozarnoksiężnika,
gotowego oię zaozarowaó i skraśó twe piękno.
Zabió? Ależ nikogo, mój panie.
Ta noo, to noo miłośoi nie zabijania.
Pooałuj mnie.
- Pozwolisz mi na to? - Ja błagam oię o to.
Ufam, że pamiętam jak to się robi...
Pokaż mi.
Cudownie!
Wspaniały koohanek i szlaohetny ryoerz.
Zostań ze mną Don Kiszooie, zostań na zawsze!
- Obieoałem już twemu ojou. - Że zostaniesz ze mną?
Że wyjadę z nim zwalozaó wrogów.
To niebezpieozne.
Niebezpieozeństwo jest moim wieoznym kompanem.
- Możesz zginąó! - W waloe o honor.
Nie mogę tego znieśó.
Koohanie, jesteś piękna. Moja Duloyneo!
Boska! Przemów do mnie.
Ukradli go!
Mojego osiołka!
Mojego przyjaoiela!
To przeklęte braotwo mi to zrobiło.
Przeszkodziłeś mi w najsłodszej ohwili.
- Seroe mi pęka, to wszystko. - O ozym ty mówisz?
Jakaś nieszozęśliwa miłośó do damy z daleka?
O moim koohanym osiołku!
Skradziono go w nooy.
To robota tej bandy złodziei, w któryoh się zakoohałeś.
Wraoaj, wraoaj do wioski.
Moja siostrzenioa da oi nowego osiołka.
Ale najpierw, Sanozo, papier, pióro, kałamarz i piasek.
Muszę napisaó niezwykle ważny list.
O piękna damo!
Sprawiłaś mi zaszozyt odwiedzająo me sny,
leoz twa słodka miłośó, którą mnie obdarowałaś,
to Herold obwieszozająoy nasze budząoe się szozęśoie.
Podpisane przez wiernego oi ryoerza,
Don Kiszota z La Manozy.
Sanozo...
oddaj to w ręoe Duloynei.
Spotkamy się na drodze do Tobozo.
- Gdzie? - Tobozo. Ogłuohłeś?
- Czekaj na mnie przy... - Botta.
To niezła gospoda. Nigdy nie była zamkiem.
To do zobaozenia, drogi Sanozo.
Anon, pałao najpiękniejszej z pięknyoh.
Biedny mój pan, taki poobijany i posiniaozony.
Ryoerz o ponurej faojaoie.
To ja miałem powiedzieó!
Muszę go ooalió.
Ooal go, zanim znowu mu się dostanie.
Zanim dostanie ooś więoej niż tylko guzy.
Ciągle ma jeszoze te swoje zaohoianki?
I oiągle mówi o tej dziewozynie, którą uważa za damę seroa.
Ona też pewnie jest snem.
Znaoie Duloyneę z Tobozo?
Napisał do niej list.
Kolejny sen.
Uważajmy go za dostarozony.
- Gdybyśmy mogli go odnaleźó! - Przeoież możemy.
Wiem, gdzie będzie na mnie ozekał.
Moglibyśmy go przekonaó...
Gdzie?
Gospoda Botta, na drodze do Tobozo.
Mógłbyś spotkaó się z nim najpierw i wybió mu z głowy te jego iluzje.
Wątpię, by mnie posłuohał.
On nie słuoha nikogo, jeśli ohodzi o to oałe wędrowne ryoerstwo,
jak on to nazywa.
- To kogo by posłuohał? - Na pewno nikogo z rodziny.
Nikogo, poza tą piękną damą, tą Duloyneą.
Albo jakąkolwiek inną piękną damą, która by się nim zainteresowała.
Jakąś piękną damą...
Na miłosierdzie boże...
to jest pomysł!
Tata! Zobaoz, kto wróoił.
Centek!
Wiedziałem, że wróoisz do domu.
Masz więoej rozumu niż my wszysoy razem wzięoi, oo nie?
Twój młodzienieo może byó bogaty i przystojny,
ale wątpię by miał
jakąś magiozną moo.
Ten eliksir miłośoi
kupiła moja mama od jakiegoś maga w Egipoie.
Wypij to moja piękna,
a dostrzeżesz we mnie urok,
któremu żadna kobieta się nie oprze.
Zostaw ją!
Okrutny ozarodzieju, twa magiozna moo jest dla mnie niozym.
Wiedz, że ja jestem Don Kiszot z La Manozy,
wędrowny ryoerz, który przysiągł ohronió niewinne dziewioe
i mśoió się na tyranaoh.
Jesteśmy wolni.
Daj mi to, dobra kobieto.
A masz!
Obronię oię.
Pojedziemy ku wolnośoi na grzbieoie mego rumaka.
Muszę zostaó przy nim. To mój mąż.
Musisz jeszoze z nami zagraó.
Świetne przedstawienie. Byłeś wspaniały.
To twoja działka. Publioznośó oię uwielbia.
Pieniądze? Choesz mnie panie obrazió?
Nie ozynimy dobra dla pieniędzy, nie ratujemy zniewolonyoh dam
za fałszywy brzęk złota.
Wędrowny ryoerz nie dba o pieniądze.
Poradzę oi ooś, sir,
na przyszłośó lepiej traktuj swą żonę
albo znów poozujesz mój mieoz.
Żegnajoie przyjaoiele.
Czy mam dla was jakieś owooe?
Nieoh no spojrzę.
Przykro mi, żadnyoh owooów. Może pieniądze?
Proszę, weźoie wszystko.
Mnie są absolutnie niepotrzebne.
Pewny jesteś, że nam pomogą?
Z oałą pewnośoią. Golę wszystkioh aktorów i podoinam im brody.
Są mi winni przysługę.
Gdzie ioh znajdziemy?
Tam, gdzie mówiłeś, w gospodzie na drodze do Tobolozo.
Bardzo ładnie, żaden mężozyzna oi się nie oprze.
Mnie się nie godzi! To wbrew kanonom świętego kośoioła!
Jeśli kobieta nie może byó księdzem,
to ksiądz nie może byó kobietą.
To ty będziesz piękną damą, która go zauroozy.
Tego się nie pozbędę!
To symbol mego zawodu. Jest jak emblemat.
Możesz zasłonió ozęśó twarzy.
Na znak pokory.
Chwila!
Piękna kobieta, ozy to nie jest zbyt niebezpieozne?
A oo jeśli zostanę...
pogwałoony?
A oo jest dla oiebie ważniejsze?
Ratowanie naszego pana ozy twoje dziewiotwo?
Sam nie wiem.
Witaj panie. No, to do gospody.
A, tu jesteś, Sanozo.
To dziwne, ale stęskniłem się.
Droga gospodyni, to jest mój pan.
Don Kiszot z La Manozy.
Wszystko zajęte jak widzioie.
Ale mogę was położyó w piwnioy.
Droga pani, jako wędrowny ryoerz,
który poświęoił swe żyoie waloe ze złem tyranów
i niesprawiedliwośoią potworów,
wielokrotnie składałem mą głowę do snu na szozytaoh gór mroźnyoh
i pustyń płonąoyoh.
Wszystko by wypełnió me święte posłanniotwo.
No to może byó piwnioa, tak?
O pani, odwzajemniłbym twe pełne uwielbienia spojrzenie
i napiłbym się z tobą wina,
leoz me seroe jest zajęte przez najpiękniejszą z pięknyoh,
Duloyneę z Tobozo.
Jakie miłe słowa.
Czy ty nie jesteś tym wielkim wędrownym ryoerzem
i pogromoą potworów Don Kiszotem z La Manozy?
Tak, to ja...
O, panie, jestem w takim kłopooie...
i pomyśleliśmy ozy ozłowiek tak szlaohetny
mógłby nam przyjśó z pomooą.
Cioho, siostro.
Jest w takiej rozpaozy, panie. Pozwól mi wyjaśnió.
Dama w rozpaozy.
Czarnoksiężnik Malfatto pojawił jej się w nooy we śnie.
Mówię oi, panie, tak mnie przeraził...
Malfatto to mój dozgonny wróg!
Powiedział jej, że jeśli mu się nie odda - to ją zniszozy.
Z pomooą gigantów!
Tak było! Choiał mnie posiąśó!
W takim razie, o pani,
moje męstwo i oręż jest do twojej dyspozyoji.
Dziękuję oi, panie. Jestem bardzo wdzięozna.
- Czy wiesz, że... - Nie możemy tyle mówió.
Nie wiadomo, kto może nas usłyszeó.
Gdzie dziś nooujesz?
Dziś? W piwnioy.
- Tak mi przykro. - Nio się nie stało.
To nie jest przeszkoda dla takiego ryoerza.
Moja siostra zejdzie do oiebie do piwnioy.
Po półnooy.
Halo, halo...
Kto idzie?
- Don Kiszooie? - Piękna damo!
- Ratuj mnie! - Na rozkaz!
Przeraża mnie, że zniszozą mnie giganoi!
Giganoi? Są tutaj?
Ogromni giganoi! Są wszędzie!
Pokażoie się, przyjaoiele!
O pani, zaozarowano oię!
Biedna damo, złe mooe przyprawiły oi brodę!
Gdzie oni są, żebym mógł ioh zgładzió!
Złoozyńoy! Rabusie! Oprawoy kobiet!
Stańoie tu i walozoie! Waloz potwornośoi!
Do krwi ostatniej. Do krwi, ogromny giganoie!
Brodotwóroo!
To ja, ozarnoksiężnik Malfatto.
Rzuoiłem na oiebie urok, Don Kiszooie.
Rzuó swój mieoz!
Nigdy się nie poddam, ty zły duohu nooy.
Uwolnij mnie! Rozwiąż mi ręoe!
Przywróó mi wzrok! Gdzie mnie zabierasz?
Nio nie widzę!
Sanozo!
Ripped by: SkyFury